วันพฤหัสบดีที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550

ชีวิตวัยเรียนที่แสนมีความสุขของผม แล้วคุณหละ?

ผมได้ยินได้เห็น คำว่า Blog มาเป็นเวลานานมาแล้ว รู้สึกสนใจและอยากรู้ว่ามันคืออะไร?มานานแล้ว วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เริ่มต้นอย่างแท้จริง ซึ่งก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลยนะ...
ผมชื่อ จิรเดช ปัญจเดชาชัย ภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่จังหวัดอุบลฯ แต่ปัจจุบันนี้ทางครอบครัวได้ย้ายมาทำธุรกิจที่จังหวัดบุรีรัมย์
ตัวผมเองเป็นวิศวกร รุ่นน้องเรียกผมว่า " พี่นายช่างจิรเดช " ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาหรือลูกน้อง
เค้าเรียกผมว่า " นายช่างจิรเดช " ครับ

ผมเรียนชั้น ป. 1 - 4 ที่ ร.ร. ฮั้วเฉียวกงฮัก ( ร.ร. จีน ) จ. อุบลฯ เอะ! น่าจะเรียกว่า " โรงเรียนอินเตอร์ " นะ!!! เรียนสองภาษานะ สิบอกไห่ ( ไทย + จีน )
สอบเข้า ชั้น ป. 5 - 6 เรียนที่ ร.ร. อุบลวิทยาคม ( ร.ร.ไทย ) จ. อุบลฯ มันเป็นแนวทางที่รุ่นพี่ ๆ เค้าพาเดิน ทั้งที ร.ร. ฮั้วเฉียวฯ ก้อมี ป. 5 - 6 แต่ทำไมไม่เรียนกันต่อก้อไม่รู้นะ งง หวะ!!!
สอบเข้า ชั้น ม. ต้น เรียนที่ ร.ร. เบญจะมะมหาราช จ. อุบลฯ ( ชั้น ม. ต้น เป็น ร.ร. ชายล้วนนะ ) ชั้น ม. ปลาย จึงจะมีนักเรียนหญิง อย่างงี้ก้อต้องจีบรุ่นพี่น่ะสิ ?!?

ด้วยความที่เป็นคนเด๋อ ๆ ด๋า ๆ ชอบทำอะไรเป็นที่ขบขันของเพื่อน ๆ เสมอ เพื่อน ๆ จึงเรียกผมว่า
" ไอ้เด๋อ " หรือ " บั๊กเด๋อ "

สอบเข้า ชั้น ม. ปลาย เรียนที่ ร.ร. เตรียมอุดมศึกษา พญาไท กทม. อยากบอกว่า ไม่ได้ตั้งใจจะมาสอบเข้าที่เตรียมฯ เลย เพราะไม่รู้จักกรุงเทพฯ ไม่มีญาติพี่น้องอยู่ กทม. เลย แต่เพื่อนที่เรียนเก่ง ๆ อยากไป เลยชวนผมมาลองสอบดู ( จริง ๆ แล้ว ผมเรียนได้เกรด ไม่เคยต่ำว่า 3.80 มาตั้งแต่ ม. 1 แล้วนะ แต่ผมมีความรู้สึกว่า เก่งบ้านนอกก้อเท่านั้น ไม่กล้าไปสอบแข่งขันเข้าเตรียมฯ หรอก )
ผมมาสอบกับกลุ่มเพื่อน รวม 4 คน โดยมาอยู่รวมกันที่บ้านเพือ่นคนหนึ่งที่ชื่อว่า นาย ม.
และผลสอบปรากฏว่า ผมสามารถสอบเข้าเตรียมฯ ได้ พร้อมทั้งเพื่อนอีก 2 คนคือ นาย ม. และ นาย ช. แต่เพื่อนอีกคนหนึ่ง ชื่อ นาย ฮ. สอบไม่ติด จึงไปเข้า ร.ร. สามเสนวิทยาลัย แต่ไม่ว่าใครจะอยู่โรงเรียนไหน พวกเราก็ยังสนิทสนมกัน รักกัน ช่วยเหลือและดูแลกัน มาจนถึงปัจจุบันนี้ เท่าที่จำได้ เพื่อนๆ เบ็ญจะมะมหาราช อุบลฯ ที่มาสอบในรุ่นเดียวกันนี้ รู้สึกจะสอบติดรวม 12 คน ( รุ่นนี้เก่งเยอะมาก )

สำหรับผม การสอบเข้าเตรียมอุดมฯ ได้ ถือว่าเป็นสิ่งที่ผมดีใจและภาคภูมิใจมากที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิต รวมทั้งของอาป๊าและอาม๊าด้วย เพราะผมไม่เคยอ่านหนังสือหรือทำโจทย์ที่นอกเหนือจากหนังสือที่เรียนในโรงเรียนเลย เพราะผมไม่เคยคิดจะไปสอบเข้าที่อื่น ๆ คิดว่าจบ ม. 3 แล้วก้อจะเข้า ม. 4 ที่โรงเรียนเดิมเลย

พอไป กทม. อ่านหนังสือร่วมกับกลุ่มเพื่อนที่มาสอบด้วยกัน เห็นเค้าอ่านหนังสือคู่มือ หนังสือเตรียมสอบต่าง ๆ แล้ว ตกใจมาก เพราะโจทย์มันยุ่งยากซับซ้อนมาก กว่าจะทำได้แต่ละข้อ งมแล้วงมอีก เค้าอ่านไปถึงไหนแล้ว เรายังอยู่หน้าเดิมอยู่เลย เอาเป็นว่า ผมหัวอ่อนที่สุดในกลุ่มก้อแล้วกัน ทำไงดีว่ะเนี่ย บั๊กเด๋อเอ้ย!!!.... มีเวลาเหลือก่อนสอบแค่เดือนเดียวเท่านั้น เฮ้ย!!! มาแล้วจะกลับบ้านมือเปล่าได้ไง ? บั๊กเด๋อ สู้ สู้....

แล้วผมจะบอกเคล็ดลับง่าย ๆ ในวันถัด ๆ ไปนะ ถึงวิธีการเรียนหนังสือให้เก่ง ทำอย่างไร ? และการเตรียมสอบเข้าเตรียมฯ ทำอย่างไร ? จริง ๆ ใคร ๆ ก้อเรียนเก่งได้ เพียงแต่รู้วิธีเท่านั้น อยากรู้มั้ย ? ติดตามตอนต่อไปนะ coming soon !!!

ผมเลือกสอบเข้าสายวิทย์_ชีวะ เค้าเรียกว่า โปร. 3 ซึ่ง ม. 4 มี 20 ห้อง ( พอ ม. 5 จำนวนห้องเรียนจะน้อยลง พอ ม. 6 ห้องเรียนยิ่งน้อยลงอีก มันหายไปไหนกันนะ ? แล้วจะบอกให้รู้ว่าเพราะอะไร ในตอนถัด ๆ ไปก้อแล้วกัน มันส์มากเลยจะบอกให้ )
นักเรียนที่เข้าเตรียมฯ ได้ จะถูกจัดห้องตามลำดับคะแนนด้วยนะ แต่มีเพียง 6 ห้องเท่านั้นที่มีชื่อห้อง นั่นก้อคือ ห้อง KING 2 ห้อง , QUEEN 2 ห้อง และ JACK 2 ห้อง ส่วนนักเรียนที่เหลืออีก 14 ห้อง จะไม่รู้ลำดับคะแนนของตัวเอง ผมรู้แต่ว่า ผมอยู่ห้อง 717 ตึก 8

เด็กเตรียมฯ จริง ๆ แล้ว ไม่ใช่มีแต่เด็กแว่นนะ ไม่ใช่วัน ๆ หอบหิ้วแต่หนังสือตลอดเวลานะ จริง ๆ แล้วเด็กนักเรียนที่ใส่แว่นมีน้อยมากด้วยซ้ำ หรือมันใส่คอนแท็กเลนส์แล้วเราไม่รู้หรือเปล่าว่ะเนี่ย??
เด็กผู้หญิง ก้อมีแต่น่ารัก ๆ ส่วนเด็กชาย ก้อมีแต่เท่ห์ ๆ หล่อ ๆ นะ

เด็กเตรียมฯ เป็นนักกีฬาเก่ง ๆ เยอะมากนะ แถมยังเรียนเก่งมากด้วย ( รวมผมด้วย ) เป็นนักดนตรีเก่ง ๆ ก้อเยอะนะ บางคนวาดรูปเก่งมาก ๆ เลย
บางคนก้ออ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นทั้งวันก้อมีนะ ( สอดใส้ในหนังสือเรียนในคาบเรียน ถูกอาจารย์จับได้อยู่บ่อย ๆ และถูกอาจารย์ยึดหนังสือาร์ตูนไปอ่านเองประจำ อาจารย์ก้อติดการ์ตูนเหมือนกัน ฮิฮิ )
บางคนก้อติดเล่นแต่เกมส์คอมฯ ไม่เห็นมันอ่านหนังสือเรียนให้เห็นเลย มันก้อยังได้เกรด 4 ( 4 ทุกวิชานะ ) มันกินข้าวกับอะไรวะพวกนี้ !?!
บางคนเลิกเรียนตอนเย็นก้อไม่กลับบ้าน อ้างว่ารถติด ( รวมผมด้วย ) นั่นพี่เค้าเดินควงสาวเด็กศิลป์( เตรียมฯ ) ไปสยามเฉยเลย นั่งกินฟาสต์ฟูดลอยหน้าลอยตาอยู่ทุกเย็น มันก้อยังเอ็นท์ติดหมอ ติดวิศวะ ได้ ส่วนเพื่อนสาวเด็กศิลป์ก้อเข้าอักษร หรือนิเทศฯ ตามระเบียบ

ที่เล่ามานั้น ผมอยากจะบอกว่า เด็กเตรียมฯ ไม่ใช่พวกอัจฉริยะ หรือเก่งเลิศเลอเพอเฟคอะไรหรอก
ก้อเป็นเด็กนักเรียนเหมือนโรงเรียนอื่น ๆ นั่นแหละ เพียงแต่ผมและเพื่อนเด็กเตรียมฯ รู้วิธีอ่านหนังสือ และแบ่งเวลาเป็นก้อเท่านั้นเอง

ผมขอแนะนำเลยนะว่า จะเรียนให้เก่ง 1. ร่างกายต้องแข็งแรง เพราะฉะนั้นต้องเล่นกีฬาอย่างสม่ำเสมอ 2. จิตใจต้องแจ่มใส เพราะฉะนั้น ต้องมองโลกในแง่ดี ลอกการบ้านเพื่อนบ้าง ให้เพื่อนลอกในห้องสอบบ้าง จีบสาวบ้าง ( ต้องสาวสวย ๆ เลยนะ อกหักช่างมัน ถือว่าเป็นการฝึกฝน )
3. สมองต้องจำดีและปราดเปรื่อง เพราะฉะนั้นต้องมีสันทนาการเป็นครั้งคราว เช่น ฟังเพลงบ้าง เล่นดนตรีบ้าง เล่นเกมส์คอมฯ บ้าง แทงสนุ๊กเกอร์บ้าง ( เพื่อเป็นการจำลองการเคลื่อนที่ของวัตถุ ตามกฎของนิวตัน ไง !?! ) อ่านหนังสือการ์ตูนบ้าง ดูหนังโป๊บ้าง ( แค่ rate R. ก้อพอนะ )
และที่สำคัญต้องไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มอัลกอฮอล์ ไม่ยุ่งสิ่งเสพติด และไม่เล่นการพนันทุกประเภท

แล้วเด็กเตรียมฯ ทะลึ่งมั้ย? โอ้ย !! ถามอะไรก้อไม่รู้ ขอตอบเลยนะ " โค ตะ ระ ทะลึ่งเลยครับ !?! "
เอาไว้จะเล่าให้ฟังก้อแล้วกัน รับรองสนุกแน่นอน

ลืมบอกอะไรไปบางอย่าง บุคคลที่กำลังเป็นข่าวหน้าหนังสือพิมพ์อยู่ตอนนี้ เช่น "หมอประกิตเผ่า"
นี่ก้อเด็กเตรียมฯ รุ่นเดียวกับผมนะ
"ส.ส. คมคาย พลบุตร" นี่ก้อใช่นะ แต่เรียนอยู่คนละห้องหนะ รุ่นผมเนี่ยคนดัง ๆ เยอะนะ ถ้านึกออกแล้วจะบอกอีกก้อแล้วกัน เออ!! แต่ทำไมผมไม่เห็นดังเหมือนคนอื่นเค้าเลย

หลังจากมีความสุขในเตรียมอุดมฯ ครบ 3 ปีแล้ว ก้อต้องสอบเอ็นทรานส์เข้ามหา'ลัย ผมค่อนข้างจะดื้อนะ ชอบลุย ๆ บู๊ ๆ หน่อย เลยเลือกคณะวิศวะทั้ง 6 อันดับเลย ( แต่ก่อนเลือกได้ 6 คณะ )
แล้วผมก้อเอ็นท์เข้าคณะวิศวะ จุฬาฯ ได้ ( ดีใจสุด ๆ เลย อีกแล้วครับทั่น !!! ) ซึ่งสมัยก่อนเอ็นท์ครั้งเดียวนะ ไม่มีการสอบเก็บคะแนน 2 ครั้ง หรือไม่มี O-NET , A-NET นะ เค้าเรียกว่า " โป้งเดียวจอด "

สังเกตุดี ๆ นะ ผมต้อง"สอบ" เข้าสถานศึกษาที่อยากจะเรียนทั้งนั้นเลยนะ ไม่มีคำว่า "ฝากเข้า" เลยนะ ก้อพ่อเราก้อไม่รวย แม่เราก้อไม่ได้เป็นคุณหญิงคุณนาย เงินจะจ่ายแป๊ะเจี่ยแพง ๆ เราก้อไม่มี จะเอาเส้นที่ไหนไปฝากหละ แต่นี่ก้อคือความภูมิใจที่เงินก้อซื้อหามาไม่ได้นะ แล้วคุณหละ???

วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะ ง่วงนอนแล้ว... เรื่องสนุก ๆ ในเตรียมอุดมฯ และในมหาลัย ยังมีอีกเยอะมาก แล้วจะเล่าให้ฟังอีกนะ เอะ!!! จะเขียนให้อ่านสินะ ถ้าหากอยากร่วมแชร์ประสบการณ์ หรืออยากแนะนำ
ติ ชม หรือมีคำถาม เชิญ post ในช่องความคิดเห็นได้เลยนะครับ

3 ความคิดเห็น:

apinyaub กล่าวว่า...

อืม... ท่องเน็ตไปเรื่อยๆ
มาเจอนายได้ไงเนอะ
สบายดีป่ะ บุรีรัมย์เป็นไงบ้าง
ว่างๆ ก็เมลมาคุยกัน
เกียง

apinyaub กล่าวว่า...

ลืมบอกไป apinya_ub@hotmail.com
เกียง

Unknown กล่าวว่า...

10ปีแล้ว